شعرشاعر

sebteyn — Fri, 24 May 2013 23:10:50 GMT

شاید امسال امام زمان(عج) در حرم حضرت زینب(س) معتکف شده باشه....

اشعار شهادت حضرت زینب کبری(س) - حسین قربانچه

sebteyn — Fri, 24 May 2013 23:02:55 GMT

نه هم دمی ،نه مونسی ،نه یار و یاوری

جان کندنم چه سخت شد این روز آخری

یک سال و نیم هست که هِی می خورم زمین

مثل کبوتری که ندارد دگر پری

گر چه جلال و شوکت من ارث مرتضی است

ارثیه ی قد خم من ،هست مادری

عبداله این تن و بدن خسته مرا

تا زیر نور و شعله ی خورشید می بری ؟

پاشو ،حسینم آمده رد و بدل کنیم

درد دل و گلایه ی خواهر برادری

در گنجه لای بقچه ، لباسی است رنگ خون

برخیز ، بلکه مونس من را بیاوری

می خواهم از فراق شکایت کنم به او

در سینه ام غمی است که او هست مشتری

من را زدند ، خب به فدای سرت حسین

هر کس رسید، در تو فرو کرد خنجری

سر نیزه ای که بر کمرت خورد روی اسب

بعدا کمانه کرد به کتف کبوتری

عباس اگر که بود ، دگر غصه ای نبود

دیگر نمی دوید کسی پشت دختری

در شام و کوفه پا قدم دخترعلی

رونق گرفت کاسبی شال و روسری

خوش حال باش موی مرا هیچ کس ندید

خوش حال باش دست نخورده است معجری

حسین قربانچه

برگرفته از وبلاگ تب می

اشعار شهادت حضرت زینب کبری(س) - حسین قربانچه

sebteyn — Fri, 24 May 2013 23:02:20 GMT

زینبم ،اسطوره ام مهر و وفا را

نور می پاشم تمام کبریا را

در تمام عمر، با صبر و مدارا

یک به یک از پا درآوردم بلا را

مریمم، اما غنی تر،خواندنی تر

کربلایی هستم اما ماندنی تر

روضه هایم بازتر،گریاندنی تر

من به زانو می کشم اشک و بکا را

کی ز یادم می برم تحقیرها را

نیزه ها، شلاق ها، زنجیرها را

صبر کردم یک به یک تقدیر ها را

تا که راضی بنگرم از خود خدا را

آه فرسودم در این یک سال و نیمه

منتظر بودم در این یک سال و نیمه

فکر آن رودم در این یک سال و نیمه

قسمت اصغر نشد آب گوارا

پیش چشمم یوسفم را سر بریدند

خنجر از کین بر گلویش می کشیدند

در بیابان پشت زنها می دویدند

هرگز از یادم نبردم نینوا را

ساربان ما را اسارت برد کوفه

قلوه سنگی بر جبینم خورد کوفه

داشت زینب از جفا می مرد کوفه

تا که خواندی روی نی آن آیه ها را

از بلا شد پیکر من آیه آیه

از نگاه شامیان دارم گلایه

نیست اطمینان دگر،حتی به سایه

بی وفا دیدم غریب و آشنا را

صد حکایت دارد این قد کمانم

کعب نی مجروح کرده استخوانم

یاد مادر می کنم با هر تکانم

جستجو کردم زمرگ خود دوا را

بوی سیب و یاسمن دارم حسین جان

از تو من یک پیرهن دارم حسین جان

با چنین حالی که من دارم حسین جان

سر کنم ساعات شیرین لقا را

حسین قربانچه

اشعار مدح حضرت زینب کبری(س) - حسین قربانچه

sebteyn — Fri, 24 May 2013 23:01:37 GMT

قرآن عقیله

دل باده بنوش است سرخان عقیله

خورده شب و روز از نمک و نان عقیله

هر قلب حسینی که شده واله و شیـدا

در بزم حسینی شـده مهمان عقیله

ما عبد و غلامیم به احسان اباالفضل

مجنون حسینیم بـه احسان عقیله

خود یک تنه زهرا شد و حیدر شد و حالا

ارباب بود گوش به فرمان عقیله

در حوزه علمیّـه زهـراییه ، عباس

زانو زده بر منبر عرفان عقیله

آنجا که شد آقای دو عالم تک و تنها

سرباز طراویده ز دامان عقیله

تفسیر شد از آه حزینی که رها کرد

در کـرببلا مـریم قرآن عقیله

ای جنس پرت از پر جبریل گرانتر

حوریّه کجا، گـوشه ی ویرانه ،عقیله ؟

یا حضرت زینب تو بیا قـسمت ما کن

یک کرببلا جان حسین جان عقیله

حسین قربانچه

اشعار مدح حضرت زینب کبری(س) - محمد مهدی نسترن

sebteyn — Fri, 24 May 2013 23:00:25 GMT

ما روضه دار روضه ی رضوان زینبیم

در بین شهر ،شهره به عنوان زینبیم

ما داغ دیده ایم که بر سینه میزنیم

این است علتش که پریشان زینبیم

ما از نژاد قوم عرب زاده برتریم

از قوم و از قبیله سلمان زینبیم

از رشته های چادرش اسلام میچکد

ما از عشیره های مسلمان زینبیم

هفتاد و چند آیه از او وحی میشود

ما دسته دسته کشتهء قرآن زینبیم

از دست توست جیره ی ماهانه ی همه

ما مستحق تکه ای از نان زینبیم

هر چند مجتباست به بیت ولا کریم

بانو کریمه است و گدایان زینبیم

ما را برای گریه ی خود انتخاب کرد

مدیون چشم زینب و دستان زینبیم

ما را گدای پشت در او نوشته اند

ما مور ملک عشق سلیمان زینبیم

مامور امر عمهء صاحب زمان شدیم

گریه کنان حضرت سلطان زینبیم

محمد مهدی نسترن

اشعار شهادت حضرت زینب کبری(س) - حسن کردی

sebteyn — Fri, 24 May 2013 22:59:11 GMT

گفته بودم كه دير يا زود از

راه مي آيي و مرا با خود

بعد يك سال و نيم خون گريه

ميبري تا وصال خود، تا خود

چقدر چشم من به راهت بود

صبح و شب نامتان به روي لب

آمدي و خوش آمدي اما

دير كردي و پير شد زينب

نه درست است، اشتباهي نيست

چهره ام يك كمي فقط آخر...

نه كه يك سال و نيم كم باشد

بي تو چل سال رفته بر خواهر

خب بيا بگذريم وقتش نيست

يك كمي از خودت بگو آقا

خودتان شرح مي دهي يا من

روضه را باز تر كنم حالا

تشنه لب لحظه هاي آخر را

از دم آخر تو مي گويم

سرِ زينب فدات،دلدار از

رنج هاي سرِ تو مي گويم:

زخم زير گلو؟ نه طاقت نيست

قلب و تيرِ سه شعبه؟ اصلآ نيست

سنگ و شمشير سختيش مثلِ

لحظه هاي به نيزه رفتن نيست

آسمان ريخت بر سرم وقتي

صوت تكبير در هوا مي رفت

جلوي چشم را نمي ديدم

آفتابم به نيزه ها مي رفت

روزِ تشييع پيكرت در دشت

پسرت بود و بوريا هم بود

بدنت را به قبر وقتي چيد

قطعه هايي ز پيكرت كم بود

كوفه بود و جواب خوبي ها

كوفه بود و تلافيِ مردم

پشت بام و هنرنمايي با

سرِ تو سنگ بافيِ مردم

تو براي خودت سري بودي

روي ني استوار و پا بر جا

هر زمانم ز نيزه افتادي

مي شدي تو دوباره از سر جا

آفتابم به خواب خود هرگز

سايه ام را نديده بود اما

روز محمل سواري ام در شهر

زينبت بي نقاب بود آنجا

نفسِ آخرم رسيد و من

چشم هايم به سمت آمدنت

يادگاريِ تو به روي قلب

مي گذارم دوباره پيرهنت

حسن کردی

آرشیو اشعار شهادت حضرت زینب کبری(س) - سال گذشته

sebteyn — Fri, 24 May 2013 22:58:00 GMT

برای ملاحظه سری اول اشعار شهادت حضرت زینب کبری(س) اینجا کلیک کنید

برای ملاحظه سری دوم اشعار شهادت حضرت زینب کبری(س) اینجا کلیک کنید

اشعار مناجات با خدا - آغاز اعتکاف - قاسم نعمتی

sebteyn — Thu, 23 May 2013 19:16:00 GMT

حال و احوال گرفتار تماشا دارد

گریه ی عبد گنـه کار تماشا دارد

آمدم گریه کنم تا که نگاهی بکنی

چون ستاره به شب تـار تماشا دارد

هر چه شد بین من و تـو ز همه پوشاندی

آبروداری ستّار تماشا دارد

بارها زیـر همه قـول وقـرارم زده ام

دست گیری تو هر بار تماشا دارد

مهربـانی بـه گنـه کار بُود عادت تو

کرم سفره غفّار تماشا دارد

ماه ، ماه رجب و سفره بـه نـام عـلی است

لحظه ی جلوه، رخ یـار تماشا دارد

عاشق نیمه شب صحن و سرای نـجفـم

حرم حیدر کـرّار تماشا دارد

همه ی آرزویم یک سحر کرب و بلاست

شب جمعه حرم یار تماشا دارد

مادری دست به پهلو پسری پاره گلو

گریه ها لحظه دیدار تماشا دارد

روضـه ی قحطی آب و لب عـطشان حسین

گـوشه ی صحن علمدار تماشا دارد

خاک ری را به بـهای سر آقا دادند

زین جهت گریه ی بسیار تماشا دارد

کـاش امسال شـود سال ظهـور دلبر

پـرچم خیمه ی دلـدار تماشا دارد

قاسم نعمتی

اشعار ولادت حضرت امام علی(ع)

sebteyn — Wed, 22 May 2013 17:40:00 GMT

اشعار ولادت حضرت امام علی(ع) - قاسم نعمتی

به طوف كعبه زني پاك و محترم آمد

ميان سينه ي او شعله هاي غم آمد

دخيل بست به دامان صاحب خانه

به سوي ركن يماني دو سه قدم آمد

صدا زد اي كه مرا ميهمان خود كردي

بگير روي مرا ، لحظه كرم آمد

همين كه دلنگران شد خدا اجابت كرد

صداي اُدخُلي از داخل حرم آمد

قدم نهاد به عرشي ترين مكان و سپس

شكاف سينه ي بيت العتيق هم آمد

ميان خانه چه ها شد كسي نمي داند

فقط سلام ملك بود دم به دم آمد

سكوت خلق شكست و پس از گذشت سه روز

زمان جلوه نمايي دلبرم آمد

ميان صورت او هر چه نور منجلي است

همين بس است ز مدحش كه نام او علي است

ز داغي لب ساقي خرابمان كردند

ميان كوزه چهل شب شرابمان كردند

محك زدند به ناز نگار اين دل را

براي ناز كشي انتخابمان كردند

قرار شد كه دم مرگ روي او بينيم

به شوق وصل ، همه عمر عذابمان كردند

دعا شديم و سحرها ميان نخلستان

به سجده هاي علي مستجابمان كردند

ابوتراب كرم كرد و بين اين همه خلق

مقابل قدم او ترابمان كردند

چو ذره ايم در اين وادي و به نام علي

بلند مرتبه چون آفتابمان كردند

هميشه بيشتر از احتياجمان دادند

هميشه با كرم خويش آبمان کردند

بداند عالم امكان كه ما علي داريم

چه غم ز فتنه ايام تا علي داريم

ميان بزم خراباتيان قراري نيست

به باده نوش كه برهان عقل كاري نيست

تمام دلخوشي ما محبت علي است

ز هيچكس بجز آقا اميد ياري نيست

كليمِ طور نشين شاهد كلام من است

به پيشگاه علي سجده اختياري نيست

قبولي همه اعمال با ولاي عليست

به هر چه طاعت بي حـُبش اعتباري نيست

حرام باشد اگر رو به غير او بزنيم

كريمتر ز علي هيچ سفره داري نيست

تمام نسل علي يذهبٌ مِن الـرَّجسند

به شأن و عزت اين خاندان تباري نيست

مقابل حرمش آسمان كند تعظيم

به جز مقابل او جاي خاكساري نيست

علي تجلي سبحان ربي الاعلاست

ثواب بردن نامش تبسم زهراست

ببين كه هر چه پس پرده بود افشا شد

دليل خلقت كون و مكان هويدا شد

براي اينكه كسي شك نياورد بعداً

شكاف كعبه نيامد به هم معما شد

دعا كنيد كه امشب خدا خريدار است

دعا كنيد كه درهاي آسمان وا شد

عليست آنكه جهان تحت اختيارش بود

ولي به زُهد و وَرَع بي نياز دنيا شد

عليست آنكه زمان عروج هر سحرش

تمام عرض و سماوات پيش او پا شد

عليست آنكه به معراج پشت پرده نشست

انيس و هم نفس مصطفي در آنجا شد

عليست آنكه نشان تَـعبُّد محض است

فقط مقابل معبود قامتش تا شد

عليست آنكه به هر رقص ذوالفقار او

گره ز ابروي احمد به حمله اي وا شد

نرفته از درِ اين خانه نا اميد كسي

امور خانة اين مرد دست زهرا شد

ز راه آمده حيدر ، همه قيام كنيد

نهاده دست به سينه به او سلام كنيد

دلم گرفته بهانه سلام شاه نجف

كه قبله گاه دلم گشته بارگاه نجف

تمام صحن علي بوي فاطمه دارد

شميم سيب بيايد ميان راه نجف

صفاي هر سحرش ، گريه بر غم زهراست

به گوش ميرسد آرام سوز و آه نجف

قدم زده دل شب در ميان نخلستان

امان ز كوفه و خون آبه هاي چاه نجف

قرار ما همه باب الرضا همان جايي

كه سوي شاه خراسان بُوَد نگاه نجف

قسم به نم نم اشكم پس از اذان صبح

چقدر بوي حسين ميدهد پگاه نجف

شب زيارتي شاه كربلا باشد

دلم هوائي آن صحن با صفا باشد

قاسم نعمتی

ادامه اشعار در ادامه مطلب

اشعار ولادت حضرت امام جواد(ع)

sebteyn — Mon, 20 May 2013 17:19:00 GMT

اشعار ولادت حضرت امام جواد(ع) و حضرت علی اصغر(ع) - علی اکبر لطیفیان

روشن تر از روز است خیلی بامرامند

وقتی کریمان با گدایان هم کلامند

الحق که آقازاده ها یک یک امیرند

الحق که نوکرزاده ها یک یک غلامند

در فقرِ محضِ خود غنیِّ محض هستم

وقتی گدای این درم، مردم گدامند

عین عدم هستیم و با آنان وجودیم

پس ما همان هاییم که آن ها بنامند

سنّ زیاد و سنّ کم، فرقی ندارد

این خانواده از طفولیت امامند

چیزی ندارم جز «سلام الله علیهم»

فرزندهای فاطمه با احترامند

هر صبح خورشیدند و در هر شام ماهند

این چهارده تا روشنی صبح و شامند

این چهارده آیینه از بس که شبیه اند

وقتی ببینی شان نمی دانی کدامند

و الله این پروانگی ما می ارزد

هر چند خاکستر شدیم اما می ارزد

معشوق عالم می شود یک روز، عاشق

مجنون ما اندازه لیلا می ارزد

قلاده ما را همین گوشه ببندید

سگ هم کنار خانه این ها می ارزد

سر می نهم بر پای تو قیمت بگیرم

هر جا نمی ارزد سرم این جا می ارزد

یک جان ناقابل به پایت ذبح کردیم

حالا که شد مال تو از حالا می ارزد

این گریه ها را آیه تطهیر گفتند

یک قطرهٔ آن بیش از دریا می ارزد

با کاظمین تو بهشتی دارم این جا

پس زندگی در عالمِ دنیا می ارزد

پس ارزش گهواره ات کعبه است حتماً

وقتی عصای حضرت موسی می ارزد!

دستی بکش بینا کنی این چشم ها را

با معجزات تو چه نابینا می ارزد!

کافی ست ما را این که بابای تو خندید

لبخند بابای تو یک دنیا می ارزد

آن که «کم»ش را نیمه شب آورد، دادت

دارد زیادش می کند لطف زیادت

آقا منم... آن رختْ پاره... پا برهنه...

آن شب –شب جمعه- مرا که هست یادت!

تو کیستی؟ تو از کریمان بلادم

من کیستم؟ من از گدایان بلادت

من از در این خانه ات جایی نرفتم

پس رو مگردان از گدای خانه زادت

آن که مرا حالا مُرید تو نوشته

حتماً تو را هم می نویسد «یا مراد»ت

تو جان مایی، پس بگیر این حق خود را

نفرین بر آن که جان گرفتی جان ندادت

تو هر کجا پا می نهی هر صبح خورشید

عرض ارادت می کند بر بامدادت

بابای تو با دیدن تو گریه می کرد

با گریه لطف دیگری دارد عبادت

آباء و اجدادت همه یک یک جوادند

پس می نویسیمت جواد بن الجوادت

بر روی پایت می گذارد کعبه سر هم

جبریل حتی می گذارد بال و پر هم

به خاک پایت احتیاجی نیست اصلاً

وقتی دوا می سازم از این خاک در هم

تو کعبه ای! آن کعبه ای که در طوافت

بال و پر ما سوخته حتی جگر هم

با آبروی تو تهجّد آبرو یافت

فیض از مناجات تو می گیرد سحر هم

با این جمالی که تو را دادند، باید...

بین خریداران تو باشد پدر هم

نام مرا هم بین این عشاق بنویس

بگذار تا جا خوش کند این یک نفر هم

ای جان به قربان تو و دورِ شلوغت

یوسف شدن بازار دارد، دردسر هم

در کوچه جانِ ما نقابت را بیانداز!

این گونه چشمت می زنند این ها، نظر هم

هستند یک یک شیرها دنبال دامت

چشمان آهوی خراسانِ پدر هم

فهم من از لطف جوادی تو این است:

که آن چه را گفتیم دادی، بیشتر هم

ما را ببر تا کاظمین این بار با هم

ما را بخر در کاظمین این بار درهم

جز عجز، سائل چاره ای دیگر ندارد

وقتی کریمیِ‌ خدا آخر ندارد

ما را برای در زدن معطل نکردند

اصلاً ‌بیوت این کریمان در ندارد

این خانواده کودکش ذاتاً بزرگ است

نام علی که اصغر و اکبر ندارد

طفل رباب ست و ولیکن عادتش بود

از شانهٔ عمه سرش را بر ندارد

بین مقامات رباب این شان کافی ست

که هیچ کس جز او علی اصغر ندارد

وقتی که آمد لشگر کوفه به هم ریخت

میدان علمداری ازین بهتر ندارد

وقتی که آمد لشگر از دور پدر رفت

آخر گمان کردند که لشگر ندارد

طفل است و بابای بلاتکلیف مانده

حیرانی است و کودکی که سر ندارد

گیرم که از فردا دوباره آب وا شد

چه فایده، شش ماهه که دیگر ندارد

علی اکبر لطیفیان

برگرفته از سایت روضه

ادامه اشعار در ادامه مطلب