شعرِشاعر

 

اشعار ولادت حضرت زینب کبری(س) – حسن لطفی

 

راهِ دل جُز به بی کران نخورَد

جز به کویِ"حسین جان" نخورَد

 

سر فرازی نصیبِ سر نشود

تا که بر خاکِ آستان نخورد

 

رفت لیلی،به محملش ای‌کاش

گردی از شوقِ کاروان نخورد

 

حِسِ پرواز را نمیفهمی

بال وقتی به آسمان نخورد

 

هست اینجا بهشت و ما هستیم

تا به آن آفتِ خزان نخورد

 

دلِ تو قرص ما قسم خوردیم

در دلت آب هم تکان نخورد

 

ما قسم خورده ایم با زینب

یا علی گفته ایم و یا زینب

 

دل سرا پرده‌ی محبت اوست

دلِ عاشق تمامِ قیمتِ اوست

 

نجف از او مدینه هم حتیٰ

کربلا هست اگر ، زِ غیرتِ اوست

 

چادرش را بگو تکان بدهد

هست محشر اگر ، قیامتِ اوست

 

این حسین است یا که آینه اش

این علی هست یا که قامتِ اوست

 

هر که سر داد در رهش فهمید

گردنش زیرِ بارِ منت اوست

 

خواست تا بارِ ما سبک گردد

کارِ ما نه فقط عنایتِ اوست

 

همه پرورده ایم با زینب

یا علی گفته ایم و یا زینب

 

می نویسم بر آسمانِ حرم

خوشبحالِ مدافعانِ حرم

 

آه یادش بخیر می شُد کاش

بشنوم باز هم اذانِ حرم

 

خوشبحالِ کسی که در این راه

جا نمانَد زِ کاروان حرم

 

ما که باشیم؟رویِ گنبد هست

پرچمِ سرخِ پاسبانِ حرم

 

تو که هستی؟فقط از آنِ حسین

من که هستم؟فقط از آنِ حرم

 

دلِ ما تنگِ زینبیه شده

دلِ ما تنگ شد به جانِ حرم

 

جگر آورده ایم با زینب

یا علی گفته ایم و یا زینب

 

او حسن او حسین با هم شد

تا که زهرا چنین مجسم شد

 

از بقیع رفتنش به ما فهماند

که نگینِ امام ها هم شد

 

سایبانش برادرش شد تا

عصمتش پیشِ ما مُسَلَم شد

 

در نزولش قیامِ عباس است

در جلوسَش تمامِ مریم شد

 

زیرِ تابوتِ سینه چاکش باز

شانه یِ شهر های ما خَم شد

 

یک نفر وصل شد به اقیانوس

یک نفر از میانِ ما کم شد

 

رگ اگر داده ایم با زینب

یا علی گفته ایم و یا زینب

 

حسن لطفی

 

******************

 

اشعار ولادت حضرت زینب کبری(س) – حسن لطفی

 

می‌نویسم که والضُحیٰ زینب

عصمت اللهِ کبریا زینب

جمعِ اسماء و اسمها زینب

ربنا بعدِ ربنا زینب

می‌نویسم پس از خدا زینب

 

نامِ او تا که بر زبان اُفتاد

کوه برخاست آسمان اُفتاد

عَلَم از شانه یِ یَلان اُفتاد

سرِ ما هم بر آستان اُفتاد

می نویسم که اِنَما... زینب

 

پنج تَن حَبلِ محکم آوردند

نامِ او را که با هم آوردند

به زبان اسمِ اعظم آوردند

واژه ها بعد از آن کم آوردند

همه گفتند یک صدا زینب

 

مرتضیٰ بعد از این دو کوثر داشت

فاطمه بعد از این دو حیدر داشت

کعبه این دفعه هم تَرَک برداشت

شورِ نامِ حسین بر سر داشت

زینتِ نامِ مرتضیٰ زینب

 

کعبه یِ احترامها آمد

قبله گاهِ پیامها آمد

به قدومش سلامها آمد

عمه جانِ امام‌ها آمد

عمه جانِ امام‌ها زینب

 

دستِ جَدِّ مطهرش دادند

و لوای پیمبرش دادند

شیر شد شیرِ مادرش دادند

خوش به حالش که خواهرش دادند

خوش به حالِ حسین با زینب

 

کیست مرد آفرین بنیان کن

کیست مرد آفرین ولیکن زن

در مقاماتِ او فقط ماندن

این جهان لال و آن جهان اَلکَن

مانده وصفش در ابتدا زینب

 

چادرش را اگر تکان بدهد

شور بر هفت آسمان بدهد

راه را تا خدا نشان بدهد

باید احمد چنین اذان بدهد

اَشهدُ اَنتَ مِن کسا زینب

 

حرفِ تعظیم اوست بسم‌اله

وقتِ تکریم اوست بسم‌اله

زان که تقدیم اوست بسم‌اله

عشق تسلیم اوست بسم‌اله

حا و سین ، یا و نون ما زینب

 

سر بلندیِ دل زِ دولت اوست

کربلا هم رحیمِ حمت اوست

گردنش زیرِ بارِ منت اوست

همه عالم گواهِ عصمت اوست

"شمعِ ساداتِ نینوا زینب

 

به علی رفته و علی شده است

سر و پایش سینجلی شده است

جلوه‌ی چارده ولی شده است

به بلاهایِ حق بلی شده است

یک تنه رفته تا کجا زینب

 

مریمی در حجابی از نور است

یا که موسیٰ به وادیِ طور است

یک زن اما به حق سلحشور است

چقدر از مدارِ ما دور است

که خدا گفته مرحبا زینب

 

بالِ جبریل خاکِ مرکبِ اوست

دو سه نهج البلاغه بر لبِ اوست

آسمان گرمِ نورِ هر شبِ اوست

و ابالفضل هم مؤدبِ اوست

حضرتِ هیبت و حیا زینب

 

همه عالم در استجابش بود

هیبتش حاله‌ی حجابش بود

یک عشیره در التهابش بود

و علمدار خود رکابش بود

دارد این گونه کبریا زینب

 

مثل سرخیِ کوه پنهان است

گرد باد است مثل کوران است

یک تَن اما هزار طوفان است

شاهدم شام شامِ ویران است

مثلِ زهراست سر به پا زینب

 

تازه جِلوه نکرده با نامش

کرده دستِ حسین آرامش

وَرنَه چون خاک می‌کند گامش

کوفه را با همه بَرو بامش

گفت حیدر که لافتا...زینب

 

می‌رود در مقابلش حیدر

دو برادر کنارِ این خواهر

پشتِ سر کوهِ شرم ، آب آور

تا رَوَد شب زیارتِ مادر

شب و این احترامها زینب

 

مثلِ آئینه هست پیشِ حسین

و حسین آمده ست پیشِ حسین

چشمها را که بست پیشِ حسین

همه دلها شکست پیشِ حسین

رفت آن شب به کربلا زینب

 

آنهمه احترام را می‌دید

کوچه و سنگ و بام را می‌دید

کوچه و ازدحام را می‌دید

اشکهایِ امام را می‌دید

چادرش زیرِ دست و پا زینب

 

حسن لطفی

 

******************

 

اشعار ولادت حضرت زینب کبری(س) – حسن لطفی

 

امشب که از شکوفه‌ی باران لبالب است

امشب دلم به تاب و سرم گرمِ این تب است

شمع است و شاهد است و شرابی که بر لب است

شور است و مستی است و شبی عشق مشرب است

شامی که روشناییِ روز است امشب است

 

امشب شبِ ملیکه‌یِ دادار زینب است

 

این جلوه جلوه‌هایِ شبی بی کرانه است

این جذبه جذبه‌یِ حرمی پُر نشانه است

این سجده سجده بر قدمی جاودانه است

این شعله شعله‌ی نفسی عاشقانه است

از هر لبی که می‌شنوی این ترانه است

 

عالم محیط و نقطه‌ی پرگار زینب است

 

چشمی گشود و چشمِ شقایق به خواب شد

نوری دَمید و قبله‌ی هر آفتاب شد

سِرّی رسید و معنی اُمُ الکِتاب شد

زیباترین  دعایِ علی مستجاب شد

زهراست این که در دلِ گهواره قاب شد

 

امشب تمامِ گرمیِ بازار زینب است

 

بر عرشِ دستِ سبزِ نبی تا که جا گرفت

نورش زمین و هرچه زمان را فرا گرفت

حتی بهشت سُرمه از آن خاکِ پا گرفت

از عطرِ دامنش همه جا روشنا گرفت

آئینه‌ای مقابلِ رویَش خدا گرفت

 

تصویرِ جلوه‌های خدا وار زینب است

 

این کیست اینکه سُجده کند عشق در برش

این کیست این که سینه دَرَد در برابرش

این کیست این که از جَلَواتِ مطهرش

عالم نبود غیرِ غباری به محضرش

فرموده از برکاتش برادرش

 

آئینه دارِ حیدر کرار زینب است

 

تا کوچه‌اش قبیله‌ی لیلا ادامه داشت

تا خانه‌اش گدایی عیسیٰ ادامه داشت

در چشمِ او طلالوء دریا ادامه داشت

در قامتش قیامتِ مولا ادامه داشت

زینب نبود حضرت زهرا ادامه داشت

 

خاتونِ خانه دارِ دو دلدار زینب است

 

سوگند بر شُکوهِ دلِ مرتضایی‌اش

سوگند بر تَقَدُسِ کربُبلایی‌اش

سوگند بر نمازِ شبِ کبریایی‌اش

بر ریشه‌هایِ چادرِ سبزِ خدایی‌اش

 

تا روزِ حشر کعبه‌ی ایثار زینب است

 

سر چشمه‌های پُر تپشِ کوهسار از اوست

دریا از اوست جذبه‌یِ هر آبشار از اوست

تیغِ کلامِ حیدری اش آبدار از اوست

آری تمامِ هیمنه‌یِ ذوالفقار از اوست

تفسیرِ آیه‌های غم و انتظار از اوست

 

از کربلا بپرس علمدار زینب است

 

آن شانه‌ی صبور صبوری زِ ما ربود

وان قامتِ غیور قیامت به پا نمود

یک شیر زن حماسه‌یِ عباس را سرورد

با دستِ خویش بیرقِ کرببلا گشود

بر بالهایِ زخمی‌اش افسوس جا نبود

 

غم را بگو بیا که خریدار زینب است

 

پشتش شکست بسکه بر او آسمان گریست

حتیٰ به حال روز دلش بی امان گریست

آرام بین حلقه‌ی نامحرمان گریست

از خنده‌های حرمله و ساربان گریست

بر گیسوان شعله‌ورِ کودکان گریست

 

شرحِ حدیثِ کوچه و بازار زینب است

 

حسن لطفی

 

******************

 

اشعار ولادت حضرت زینب کبری(س) – حسن لطفی

 

آیِنه در آیِنه نورِ مُکَرَم زینب است

جلوه در جلوه تجلیاتِ خاتم زینب است

خطبه در خطبه امیرالمؤمنین دَم زینب است

 

زُهره در زُهره ظهورِ اسمِ اعظم زینب است

آنکه با عشقِ حسینی گَشته همدم زینب است

 

با مُسَمَط با قصیده با غزل با مثنوی

صائِبی از اصفهان و بیدلی از دهلوی

جودی و یَغما و نَیِر شهریار و مولوی

می بَرَد اما دلم را مصرعی از مُنزوی

 

این حسین تنها یک عاشق دارد آن هم زینب است

این حسین عاشق یکی دارد که آن هم زینب است

 

نامِ او پُر کرده عالم را حجابش بیشتر

خُطبه اش بنیان کَن و فصلُ الخِطابش بیشتر

غیرتش مبهوت ساز است،انقلابش بیشتر

محملش دارد تماشا و رکابش بیشتر

 

گفت با عباس پُشتیبانِ پرچم زینب است

 

شمع اگر این است دل پروانه باشد بهتر است

مِی اگر این است پُر پیمانه باشد بهتر است

سر اگر خاکِ درِ میخانه باشد بهتر است

عقل در توصیفِ او دیوانه باشد بهتر است

 

در شهامت برتر از سارا و مریم زینب است

 

عشق وقتی می تپد عاشق پرستو می‌شود

دستِ عاشق زود از حالِ دلش رو می‌شود

هر که با خورشید شد آیینه ی او می‌شود

دخترِ شاهِ نجف هم شاه بانو می‌شود

 

یک تن اما حامیِ ناموسِ عالم زینب است

 

از همان اول خدا میخواست او را شُد حسین

اصلاً او با اولین پلکِ تماشا شُد حسین

فاطمه شُد مرتضی شُد پیش از آنها شُد حسین

گرچه نامش بود زینب بعدش اما شُد حسین

 

او حسین است و حسینش هم مُسَلَم زینب است

 

گرچه بر بال و پرِ خود سلسله دارد هنوز

او که باشد سایبانی قافله دارد هنوز

می‌رود پشتِ برادر فاصله دارد هنوز

با سرِ هر زلفِ او صدها گله دارد هنوز

 

آنکه ریزد در فراغت اشک ماتم زینب است

 

حسن لطفی

 

******************

 

اشعار ولادت حضرت زینب کبری(س) – علی اکبر نازک کار

 

عصاره ای ز گِل صبر انتخاب شده است

اثر گرفته ز روح خدا و ناب شده است

مؤنث است ولی عین بوتراب شده است

دوباره نقشه ابلیس ها خراب شده است

 

به حیدری پس از حیدر انتصاب شده است

 

فرشته پشت فرشته فضای خالی نیست

در ازدحام نشستند و جای خالی نیست

هوا پر است ز عطرو هوای خالی نیست

به نان رسید گدا، دست های خالی نیست

 

دعای مادر این خانه مستجاب شده است

 

رسید تا بشود بهترین پس از زهرا

همین بهانه شدو گشت زینت بابا

مقام دوم زن را گرفت در دنیا

شبیه او که محال است یک نفر حتی

 

برای هر زنی این آرزو سراب شده است

 

چه مادری است که اینگونه دختر آورده

چه دختری است که عکسی ز مادر آورده

سری میان سر سروران در آورده

که صبر گشته ز دستان او فرآورده

 

کمی ز حُسن صفاتش دوصد کتاب شده است

 

از اینکه عالمه ی عرش آمده پایین

عزا گرفته ملک، شاد گشته اهل زمین

طرب به روح غم وغصه خوانده یک یاسین

و خنده گوشه لب داده لم بیا و ببین

 

چگونه پیکر غم غرق اضطراب شده است

 

به احترامش از این خانه شر غم کم شد

به پای او ز ادب قد آسمان خم شد

ز نوکریش، چه سودی نصیب حاتم شد

ز هول خنده او شیشه عسل سم شد

 

دل حسین ز لبخند زینب آب شده است

 

همان زمان که خدا قصد خلقت شب کرد

دو دانگ صبر خودش را به نام زینب کرد

کسی که شاکله عشق را مرتب کرد

حیا ز هُرم حجابش مریض شد،تب کرد

 

حجاب هم به کنیزی او مجاب شده است

 

غرور کرد از این خلقتش خود ایزد

چه طعنه ها که به خورشید،روی ماهش زد

زمین به دور مدار “عقیله” می چرخد

حدود مستی ما گشته شصت ونه درصد

 

پیاله تا که ز لطفش پر از شراب شده است

 

خدا ز شیعه نگیرد شفیعه ما را

خدای عشق،علمدار هیئتی ها را

چه خوب میخرد او نوکران آقا را

ندار موقع برگشت می شود دارا

 

نگاه و لطف کریمانه اش حساب شده است

 

بزرگتر شد و مردم وقار را دیدند

زبان گشود همه ذوالفقار را دیدند

به جان دشمن دین اضطرار را دیدند

ز لحن حیدریش الفرار را دیدند

 

تکانده چادر خود را و انقلاب شده است

 

علی اکبر نازک کار