شعرِشاعر

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا

 

وای اگر در حرمش یار نمی خواست مرا

سر بازار خریدار نمی خواست مرا

 

با چه شوقی بغلم کرد همان اول ماه

اصلا انگار نه انگار نمی خواست مرا

 

من همانم که شدم خارِ همه اما او

پیش مخلوق خودش خار نمی خواست مرا

 

به حسابم نرسید و به حسابم آورد

او کریم است بدهکار نمی خواست مرا

 

بودم آلوده ولیکن دم در پاکم کرد

لطف آقاست گنهکار نمی خواست مرا

 

آشنای علی ام گرد و غبار نجفم

وای اگر حیدر کرار نمی خواست مرا

 

لَكَ صُمْنَای ِمرا بی برو برگرد خرید

سرشکسته دم افطار نمی خواست مرا

 

تشنه ام کرد که یاد لب عطشان باشم

تا نگویند علمدار نمی خواست مرا

 

عاقبت کارگر روضه شدم شکر خدا

فاطمه نوکر سربار نمی خواست مرا

 

آن حسینی که سرش ریخت به هم بین تنور

وسط شعله گرفتار نمی خواست مرا

 

اجرا شده توسط حاج منصور ارضی در شب یازدهم رمضان 96

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا

 

از گرد ره رسیده ام و آخر شب است

این تازه کار نوکر زهرا و زینب است

 

من دست خالی آمده ام دست پر تویی

فرق خدا و بنده همین اصل مطلب است

 

جا مانده ام ز ماه نبی ایهاالکریم

رحمی به عبد خسته که در تاب و در تب است

 

آنقدر تا به حال که بخشیده ای ببخش

زیرا شبیه بخشش یک ماه امشب است

 

کار تو بخشش است و قبولی توبه ها

اما همیشه کار من العفو یا رب است

 

دارد دوباره دست گنه بسته میشود

تقدیر من ز لطف تو احیای هرشب است

 

ذکر علی علی است صفای زبان من

ذکر حسین حسین مرا زینت لب است

 

هی میزنم به سینه به مُشت گره شده

یاد شکسته سینه که در زیر مرکب است

 

میگفت خواهری به دل خون به سرزنان

ای وای قتلگاه ز نیزه لبالب است

 

ای کشته ی فتاده به هامون برادرم

جسمت چقدر زیر سنان نا مرتب است

 

تیر سه شعبه ای که فرو رفته برتنت

بر قلب تو نخورده که بر قلب زینب است

 

اجرا شده توسط حاج منصور ارضی در شب اول رمضان 96

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا – محمد قاجار

 

بوی آش نذری ماه مبارک میرسد

باز وقت خواندن قدر و تبارک میرسد

 

باز می خوانم شب اول دعای افتتاح

باز میگیرم به زیر سایه قرآن پناه

 

باز می خوانم میان گریه ها جوشن کبیر

ذکر العفو و مناجات و اجرنا یا مجیر

 

باز از فرط عطش چشمم سیاهی میرود

از وجودم در همین حالت تباهی میرود

 

باز می گویم پس از افطار با نان و نمک

رو به سوی کربلا یا لیتنا کنا معک

 

محمد قاجار

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا –  رضا باقریان

 

اولین شب پیشِ تو با آه و زاری آمدم

شرمسارم دیر شد، با شرمساری آمدم

 

کوهِ عصیان هرچه با خود داشتم را باد برد

مستکینم، هر چه در دستم بذاری آمدم

 

دست هایِ خالیَم را کرده ام پیشت دراز

دست هایم را ببین با این نداری آمدم

 

پشتم از سنگینیِ عصیانِ بی حد خم شده

وای بر من، باز هم با اشکِ جاری آمدم  

 

از همه رانده شدم، آغوشِ خود را باز کن

خوش به حالِ من که سوی خوب یاری آمدم

 

غیرِ تو حتی به اشکِ چشمِ من بی اعتناست

از همه دنیا شدم دیگر فراری، آمدم

 

اعتبارم را دوباره پیشِ تو دادم ز دست

رحم کن، گر چه که با بی اعتباری آمدم

 

رضا باقریان   

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا

 

ما بین خوبانت به بدها هم نظر کن

یکبار هم از کوچه اینها گذر کن

 

خیلی گناه آورده ام اینجا ببخشی

شام مرا با نور آمرزش سحر کن

 

من بند بندم با گناهان انس دارد

آتش بزن!جسم مرا زیرو زبر کن

 

هرتیررا شیطان بسمت قلبم انداخت

یا نور و یاقدوس هایم را سپر کن

 

بی گریه میمیرم تو را حق سه ساله

سهمیه چشمان من را بیشتر کن

 

این بنده سرکش به تو امیدوار است

خیلی بدم اما تو با من خوب سر کن

 

هربار رفتم کربلا لطف حسن بود

یا مجتبی! ما را توراهی سفر کن

 

هرموقعی امضا زدی شش گوشه ام را

در روضه ی زینب گدایت را خبر کن

 

اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفا اطلاع دهید

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا

 

باید به التماس گدایان نظر کنند

آنانکه خاک را به دم خویش زر کنند

امشب بناست با من آلوده سر کنند

سرمایه بکای مرا بیشتر کنند

 

حالا هجوم خیل گدا را قبول کن

یا رب بحق فاطمه ما را قبول کن

 

از هرچه زشتی است خدا توبه میکنم

از زندگی بدون دعا توبه میکنم

از غیبت و دروغ و ریا توبه میکنم

از دور بودن از شهدا توبه میکنم

 

بد کرده ام به حق خودم عفو کن مرا

با قوم و خویش قهر شدم عفو کن مرا

 

شب های جمعه خیری و خیرات من چه شد

یاسین برای شادی اموات من چه شد

آن برکتی بود به اوقات من چه شد

انس همیشگی به روایات من چه شد؟!

 

از یاد یار غفلت من اشتباه بود

با این و آن رفاقت من اشتباه بود

 

امشب تمام نغمه لبها علی علی است

ذکری که نقش بسته بدنیا علی علی است

حرزی که بسته شیعه به لب یا علی علی ست

زهرا نگاه کرده به هرجا علی علی است

 

بابای ما علی ست مسیحای ما علی است

شکرخدا که مرجع اعلای ما علی ست

 

گفتم علی و ازنجف آمد ندا حسین

ای شیعه با علی تو بگو یکصدا حسین

لبیک یا غریب و لبیک یا حسین

صلو علی رقیه و صلو علی حسین

 

یک یا رقیه بوده همیشه دوای من

جانم فدای دختر ارباب بی کفن

 

جانم فدای بازوی شلاق دیده اش

جانم فدای عمه ی محنت کشیده اش

جانم فدای موی به هر سو کشیده اش

آن قد زیر چکمه ی دشمن خمیده اش

 

جانم فدای دلهره هایش برای شاه

وقتی که بود غلغله ای بین قتلگاه

 

اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفا اطلاع دهید

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا – محمد حسن بیات لو

 

خبر آمد رمضان است خدا... میبخشد

بی کم و کاست و بی چون و چرا میبخشد

 

معصیت کارترین باشی اگر با توبه

وسط بزم مناجات و دعا میبخشد

 

قطره ای اشک زچشمت بچکد میبینی

که چه آرامشی این حال بکا میبخشد

 

تیرشیطان به دلت کرده اثرغصه نخور

که خداوند طبیبانه دوا میبخشد

 

سفره داری خدا فرق عجیبی دارد

میهمان را عوض آب و غذا- میبخشد

 

آن قدر بخشش او وسع زیادی دارد

که دراین ماه بخواهد همه را میبخشد

 

دید اعمال بد و زشت مرا هیچ نگفت

او کریم است و کریمانه خطا میبخشد

 

حاجتت را تو بگو چونکه اجابت بااوست

عاشقان را سفر کرب و بلا میبخشد

 

ته گودال تجلی کرامت شده است

شاه بر قاتل خود نیز عبا میبخشد

 

محمدحسن بیات لو

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا – محمد بیابانی

 

نفس به سینه مبدل به آه خواهد شد

‎بدون تو همه عمرم تباه خواهد شد

 

‎فدای آن رمضانی که با تو می آید

‎و با حضور تو شامش پگاه خواهد شد

 

‎اگرچه ماه خدا؛ باز بی تو خاموش است

‎به نور روی تو این ماه، ماه خواهد شد

 

‎کنار سفره این افتتاح خوشحالم

‎که در کنار تو ماه افتتاح خواهد شد

 

‎فدای چشم رحیمت! دل سیاهم را

‎اگر نگاه کنی بی گناه خواهد شد

 

‎قدم گذار به چشمم که با رسیدن تو

‎نصیب چهره من گرد راه خواهد شد

 

‎به هر که گفت رهایت کنم به او گفتم

‎گدا همیشه در این خانه شاه خواهد شد

 

‎دخیل دامن شش ماهه حسین شدیم

‎بساط گریه دوباره به راه خواهد شد

 

محمد بیابانی

برگرفته از کانال بی پلاک

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا – مهدی رحیمی

 

مثل فعل بازدم هستم که از دم کمترم

آدمم اما به وقت درک از آدم کمترم

 

هیچ تاثیری ندارم در جهان کوچکم

آه از شادی که جای خود٬ من از غم کمترم

 

با عبادات خودم چون عالِم عصر ظهور

سمبل عُجبم که از هرکس در عالم کمترم

 

شب ،نَمی، آمد به چشمم در هوای انتظار

تا بفهمم پیشت از یک قطره شبنم کمترم

 

مثل شعبانم که دارم در دلم جشن تو را

موقع گریه ولیکن از مُحرم کمترم

 

داستان های ظهورم٬ کافی ام٬مستدرکم

وقت  روضه از لُهوف و از مُقَرَم کمترم

 

هیچ اخلاق بدی را حل نکردم در خودم

بی جهت می سوزم اصلا از جهنم کمترم

 

غایبم در غیبتت یعنی که چون ابن زیاد

با وجودی که زیادی هستم از کم کمترم

 

زیست با مولا تمام عمر و فرقش را شکافت

نیستی تا حس کنم از ابن مُلجم کمترم

 

قاتلت حتی تو را می بیند آخر در مصاف

من تو را هرگز ندیدم پس از او هم کمترم

 

مهدی رحیمی

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا

 

چشم من خشک شد و گوهرم از دستم رفت

دل من تیره شد و دلبرم از دستم رفت

 

من که با گریه همه چیز به دست آوردم

با گنه برکت چشمان تر از دستم رفت

 

پای امروز به فردای خودم بد کردم

عبد دنیا شدم و محشرم از دستم رفت

 

آنقدر خدمتشان را ننمودم یک عمر

که دعاهای پدر ؛ مادرم از دستم رفت

 

حیف شد نان حلالی که حرامش کردم

شُبهه آمد وسط و باورم از دستم رفت

 

یا علی گفتن من کیسه ی من را پر کرد

درِ این خانه حساب کرم از دستم رفت

 

همه گفتند حسین و همه رفتند حرم

خاک عالم به سر من حرم از دستم رفت

 

شب سوم شده ؛ از نیزه صدا می آید

ساربان تند مران دخترم از دستم رفت

 

دختری در وسط معرکه فریاد کشید

آه بابا کمکم کن پرم از دستم رفت

 

دستی از پشت نگه داشته گیسوی مرا

علت این بود که موی سرم از دستم رفت

 

دست تو قطع شد انگشترت از دستت رفت

گوش من زخم شد و زیورم از دستم رفت

 

سِرِ مستور علی بین خطر افتاده

عمو عباس بیا معجرم از دستم رفت

 

اجرا شده توسط حاج منصور ارضی در شب سوم رمضان 96

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا

 

وقت آن است به ما باده ی نابی برسد

جام در دست گرفتیم شرابی برسد

 

لن ترانی و ترانی چه تفاوت دارد

هدف آن است فقط از تو جوابی برسد

 

گنج ها هست نهان در دل هر ویرانه

پس چه خوب است به ما حال خرابی برسد

 

عاشق آن است که بر دیده ی منت بنهد

اگر از جانب معشوق خطابی برسد

 

من به بخشندگی و مهر تو ایمان دارم

چه خیالی است اگر روز حسابی برسد

 

گر قرار است گنهکار بخوانید مرا

روز محشر به من ای کاش نقابی برسد

 

همه امید من این است که در روز جزا

زود از حضرت صدیقه خطابی برسد

 

عاشقانِ پسرم را سوی دوزخ مبرید

نگذارید بر این قوم عذابی برسد

 

تا که آید به میان نام حسین بن علی

برگه ی بخشش ما با چه شتابی برسد

 

اجرا شده توسط حاج منصور ارضی در شب پنجم ماه رمضان 96

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا

 

از ما جفا بسیار دیدی و وفا نه

تو یاد ما بودی ولی افسوس ما نه

 

حالا که در دنیا مرا رسوا نکردی

بی آبرویم میکنی روز جزا؟ نه

 

از سفره ی جودت اگر محروم باشد

جای دیگر پر میشود دست گدا؟ نه

 

آنگونه که میخواستم بودی همیشه

آنگونه که میخواستی دیدی مرا؟ نه

 

هر طور میخواهی بسوزانی بسوزان

اما برایت سود دارد؟نه خدا نه

 

آن یا علی گفتن کم از یا ربنا نیست

اصلا مگر فرقی است مابین شما؟ نه

 

جنت برای شیعیان زیباست اما

زیباتر از راه نجف تا کربلا نه

 

موکب به موکب اربعین عشاق جمعند

امسال آیا قسمت من هست یا نه

 

ای کاش ارباب مقاتل می نوشتند

سر را جدا کردند اما از قفا نه

 

اجرا شده توسط حاج منصور ارضی در شب چهارم رمضان 96

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا

 

تا به کی با دل آواره پریشان باشم

همه ردم بکنند از خود و حیران باشم

 

رفتم از کهف تو بیرون و زمین گیر شدم

حقم این است که اینقدر هراسان باشم

 

دامن آلوده منم دست دعایم خالیست

تو لیاقت بده تا دست به دامان باشم

 

خشکسالی ثواب است به عمرم ای وای

وای اگر تا به دم مرگ بیابان باشم

 

کاش در موقع غفلت تو نگاهم نکنی

کاش در موقع غفلت زتو پنهان باشم

 

من نه آنم که چو یوسف بکنم دل ز گناه

نفس را ما بزنم راهی زندان باشم

 

آرزو عیب نباشد به من و میخواهم

در نجف پیش علی باشم و دربان باشم

 

هرکجا حرف حسین آمده جنات من است

چه صفایی است اگر محضر جانان باشم

 

اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفا اطلاع دهید

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا – محمد جواد شیرازی

 

در گنهکاری ز بس مشهور هستم

هر کجایی می روم مقهور هستم

 

طعنه ی مردم به من، دردی ندارد

درد من این است از تو دور هستم

 

بال پرواز مرا غفلت شکسته

در حصار جهل خود محصور هستم

 

غافل از سرمایه ی عمرم که طی شد

در سراشیبی تند گور هستم

 

معصیت های زیادم را ندیدم

بر عبادات کمم مغرور هستم

 

ذره ای سختی صدایم را درآورد

این همه نعمت، ولی من کور هستم

 

حق من عریانی و بی آبرویی است

با بزرگی خودت مستور هستم

 

سر پرستم باش در بازار دنیا

کودکی ناپخته و محجور هستم

 

سائلم، دور و بر باب الجوادم

در شعاع انتشار نور هستم

 

وقت جان کندن به دنبال رضایم

مثل سلمانی نیشابور هستم

 

خادم زوار اربابم حسینم

از تبار فُطرس و منصور¹ هستم

 

دوست دارم روضه را، پس در قیامت

با غم ارباب خود محشور هستم

 

ساربان مزدش گرفت اما خدایا

شاکی از وجدان آن مزدور هستم

 

در نیامد خاتم از انگشت و می گفت:

حلقه ات تنگ است پس مجبور هستم...

 

محمد جواد شیرازی

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا

 

تا به کی با دل آواره پریشان باشم

همه ردم بکنند از خود و حیران باشم

 

رفتم از کهف تو بیرون و زمین گیر شدم

حقم این است که اینقدر هراسان باشم

 

دامن آلوده منم دست دعایم خالیست

تو لیاقت بده تا دست به دامان باشم

 

خشکسالی ثواب است به عمرم ای وای

وای اگر تا به دم مرگ بیابان باشم

 

کاش در موقع غفلت تو نگاهم نکنی

کاش در موقع غفلت زتو پنهان باشم

 

من نه آنم که چو یوسف بکنم دل ز گناه

نفس را ما بزنم راهی زندان باشم

 

آرزو عیب نباشد به من و میخواهم

در نجف پیش علی باشم و دربان باشم

 

هرکجا حرف حسین آمده جنات من است

چه صفایی است اگر محضر جانان باشم

 

اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفا اطلاع دهید

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا – محمد جواد شیرازی

 

بنده ی نفسم شدم، سوز و نوایم رفت... رفت

از نفس افتادم و حال دعایم رفت... رفت

 

غفلتم توفیق توبه کردنم را برده است

از قنوتم رَبَّنٰا إغْفِرْ لَنٰایم رفت... رفت

 

بار من را آتش ناشکری ام سوزانده است

از کفم سرمایه ی روز جزایم رفت... رفت

 

عبد رسوایم... فقط دردسر مولا شدم

آبرویم پیش او وقتی حیایم رفت، رفت

 

در سحرها خلوتی با دلستانم داشتم

آن قدر بد کردم آخر از سرایم رفت... رفت

 

سوی نامحرم نظر کردن سلاحم را گرفت

برکت از این زندگی تا اشک هایم رفت، رفت

 

دل خوشم "صحن دلم" وقف علی و فاطمه است

گیرم اصلا جای دیگر دست و پایم رفت... رفت

 

کعبه، بی حیدر فقط سنگ است پس با این حساب

سوی "نِی جَف" هم اگر قبله نمایم رفت... رفت

 

با پر و بال شکسته مرغ قلبم هر سحر

در پی فطرس که سوی مقتدایم رفت، رفت

 

یاد کام تشنه اش یک عمر قلبم سوخت... سوخت

زیر خنجر دلبر درد آشنایم رفت... رفت

 

زیر گرمای بیابان پیکرش شد زیر و رو

روی نیزه رأس شاه سر جدایم رفت... رفت

 

محمد جواد شیرازی

 

********************

 

اشعار ماه مبارک رمضان – اشعار مناجات با خدا – محمد جواد شیرازی

 

دلیل دارد اگر سر به زیر و غمگینم

نمانده باطنی اصلا به ظاهر دینم

 

نگاه کردم و دیدم تمام شد عمرم

هنوز جاهلم و بنده ی شیاطینم

 

گناه کردم و از رو نرفتم و حالا

مرا زمین زده این کوله بار سنگینم

 

قساوت دل آلوده ام سبب شده است

امام عصر خودم را اگر نمی بینم

 

همیشه بر در این خانه محترم بودم

منی که مستحق ناسزا و نفرینم

 

خودم اگر چه خودم را دگر نمی بخشم

ولی به رحمت پروردگار خوش بینم

 

درست نیست بیایم به خانه، می دانم

اجازه هست کمی پشت خانه بنشینم؟

 

اگرچه شیعه نبودم تمام عمرم را

خوشم به لطف علی در صف محبینم

 

شنیده ام که علی همدم فقیران بود

در آرزوی علی سال هاست مسکینم

 

خدا کند که بیاید کنار من باشد

خدا کند که بیاید زمان تلقینم

 

مرا به مرهم و طب و طبیب حاجت نیست

که اشک روضه ی عباس هست تسکینم

 

شکسته ای کمرم را بلند شو برویم

سکینه را چه کنم من شهید خونینم؟

 

هزار شکر که ام البنین نمی بیند

چقدر غنچه ی تیر از تن تو می چینم

 

محمد جواد شیرازی