شعرِشاعر

 

اشعار شهادت حضرت امام سجاد(ع) – میلاد حسنی

 

نشستم یه گوشه با حال خراب

شدم نی که از غم حکایت کنم

گلومو گرفته یه بغض غریب

میخوام قصه ای رو روایت کنم

 

ابوحمزه میگه که وارد شدم

توی خونه ی سیدالساجدین

دیدم آسمون چشاش ابریه

بازم خیسه سجاده روی زمین

 

تحمل نکردم به حرف اومدم

با یه حالی گفتم که جونم فدات

چهل ساله که حال و روزت اینه

چقد گریه آخه فدای چشات

 

شده زخم پلکات بمیرم برات

چقد گریه آخه گل فاطمه

شهادت که ارث تبار شماست

شهادت که ارث بنی هاشمه

 

مگه حمزه کشته نشد تو احد

مگه سجده گاهِ علی خون نشد

نیفتاد زهرا مگه پشت در

مگه مجتبی تیر بارون نشد

 

رسید اینجا تا حرف دیدم امام

هنوزم دلش انگاری کربلاست

صدا زد ابوحمزه رحمت به تو

درسته، شهادت آره ارث ماست

 

ولی میدونی تا که یادم میاد

میگم کاش عمرم به فردا نبود

شهادت آره ارث ما طایفه ست

اسارت ولی ارث ماها نبود

 

نبودی ندیدی که تو کربلا

چطور خواهرام میدویدن رو خار

فرار کردن از خیمه ها عمه هام

بیا و دیگه رو دلم دس نذار

 

میلاد حسنی

 

*******************

 

اشعار شهادت حضرت امام سجاد(ع) – حامد خاکی

 

توی کاسه آب می دید گریه می کرد

بچه ای رو خواب می دید گریه می کرد

 

یه نگاه به دور دستاش مینداخت

هر موقع طناب می دید گریه می کرد

 

تا که جنجالی می دید گریه می کرد

رفته از حالی می دید گریه می کرد

 

دیگه این آخرا طوری شده بود

هر جا گودالی می دید گریه می کرد

 

آسمون و تار می دید گریه می کرد

باغ می دید بهار می دید گریه می کرد

 

پاهای رقیه یادش می اومد

توی صحرا خار می دید گریه می کرد

 

گریبان پاره می دید گریه می کرد

یا که گوشواره می دید گریه می کرد

 

گریه ی رباب و هم در می آورد

هر جا گهواره می دید گریه می کرد

 

تا که مهمونی می دید گریه می کرد

پیرهن خونی می دید گریه می کرد

 

هی می گفت بهش یه خورده آب بدید

هر جا قربونی می دید گریه می کرد

 

یا آتیش یا دود می دید گریه می کرد

یه دفعه عمود می دید گریه می کرد

 

دستاش و هی می کوبید به صورتش

صورت کبود می دید گریه می کرد

 

هر کسی غم که میدید گریه میکرد

قامت خم که میدید گریه می کرد

 

یاد زخمای هلال قتلگاه

نعل اسبم که میدید گریه می کرد

 

حامد خاکی

برگرفته از کانال بی پلاک

 

*******************

 

اشعار شهادت حضرت امام سجاد(ع) – آرش براری

 

از یک نسب بین عرب ها بی قرینی

از یک نسب بین عجم ها بهترینی

 

شکر خدا که مادر تو شهربانوست

اینگونه پس تو بچه ایران زمینی

 

گفتند علی اکبر شده شبه پیمبر

قطعا تو هم شبه امیرالمؤمنینی

 

با تو نماز ما که زیبایی ندارد

بین همه تنها تو زین العابدینی

 

باید که در کرب و بلا زنده بمانی

چون دست تقدیر خدا در آستینی

 

بی تو از اسلام خدا چیزی نمی ماند

زنده نگهدارنده ارکان دینی

 

اشک و دعاهایت همه عین قیام است

کذب است در یک گوشه سجاده نشینی

 

دین خدا را با کلامت زنده کردی

کفار را با حرف هایت بنده کردی

 

غرق دعایی بین دریای مناجات

بعد از علی هستی تو آقای مناجات

 

از خواب غفلت شهر را بیدار کردی

بیدار ماندی بسکه در پای مناجات

 

میخواستی مردم به دنیا دل نبندند

بردی پس آنها را به دنیای مناجات

 

همسایه هایت گفته اند از خانه تو...

هر شب میاید صوت زیبای مناجات

 

دلسردها را با دعا دلگرم کردی

جمع اند مردم گرد گرمای مناجات

 

در آسمان پر ستاره میدرخشد

ماه رخت در بین شب های مناجات

 

گه گاه میخواندی دعایی جای روضه

گه گاه خواندی روضه ای جای مناجات

 

ذکر لبت العفو یارب بود گاهی

یا وای زینب وای زینب بود گاهی

 

 یک عمر غم خوردی و با غم گریه کردی

هر روز و شب پشت سر هم گریه کردی

 

با هر نفس گفتی حسینم وا حسینم

از روز عاشورا دمادم گریه کردی

 

پشتت شکست از روز عاشورا نشد راست

پس سالها با قامت خم گریه کردی

 

اشک تو یک سو اشک عالم سوی دیگر

تو بیشتر از اهل عالم گریه کردی

 

اشکت تمام ماه های سال جاری است

خیلی ولی ماه محرم گریه کردی

 

در کربلا با باغ گل هایت چه کردند؟

با دیدن یک شاخه گل هم گریه کردی

 

بسیار گریه کردی اما روز آخر...

گفتی برای عمه ات کم گریه کردی

 

گفتی که در بازار بر زخمم نمک خورد

گفتی که خیلی عمه جان ما کتک خورد

 

آرش براری

 

*******************

 

اشعار شهادت حضرت امام سجاد(ع) – سید پوریا هاشمی

 

بخاطر تو چهل سال محتضر بودم

به یاد تشنگی ات یک جهان شرر بودم

 

میامدم سرسفره غذا نمیخوردم

چون از گرسنگی ات خوب باخبر بودم

 

شبیه عمه تنم رج به رج ز شلاق است

شبیه عمه برای همه سپر بودم

 

برای تو ولیِ دم شدم ولی ای وای

میان قافله با شمر همسفر بودم

 

شتر که رم بکند میپرد به هر سمتی

بروی ناقه ی رم کرده در خطر بودم

 

عمامه ام همه اش سوخت بعد سرهم سوخت

ز بام آتشی آمد که بی خبر بودم

 

غم قضیه ناموسی است در دل من

امان ز لحظه تلخی که در گذر بودم

 

به خواهرم زن رقاصه ای جسارت کرد

تو حق بده به من اینقدر خون جگر بودم

 

همان زمان که غلامی کنیزی از ما خواست

میان حلقه آهن شکسته پر بودم

 

ولی نشد که سرش را جدا کنم ز تنش

ولی نشد که گرفتار صدنفر بودم

 

سفیر روم به هم ریخت تا که من را دید

ببین چقدر پدر بین دردسر بودم

 

سید پوریا هاشمی